Κάποιες φορές ο ζωγράφος φύση, χρειάζεται εκατομμύρια χρόνια για να ολοκληρώσει έναν πίνακα. Όταν όμως το καταφέρνει, αξίζει τον κόπο. Η ομορφιά του συσσωρεύεται στάλα, στάλα με το χρόνο και στο σημείο της γης που εκτίθεται τον έχουν δει εκατομμύρια άνθρωποι, όχι πάντα τον ίδιο, αλλά τις φάσεις της διαμόρφωσής του.
Το σημείο της γης στην περίπτωση που αναφερόμαστε είναι το Παμούκκαλε βρίσκεται στην επαρχία Ντενιζλί στη νοτιοδυτική Τουρκία, στις χαμηλότερες πλαγιές των δυτικών βουνών του Ταύρου.
Banner Inside Article - 728x90
Και η διαμόρφωση στάλα, στάλα ισχύει απόλυτα. Εδώ, μια σειρά από θερμές πηγές πλούσιες σε μεταλλικά στοιχεία αναβλύζουν από ένα γεωλογικό ρήγμα στην κορυφή μιας απότομης πλαγιάς, δημιουργώντας μια εκτεταμένη σειρά από λαμπερές λευκές τραβερτινικές αναβαθμίδες. Αυτές οι λευκές, σουρεαλιστικές βεράντες, γεμάτες με πλούσια σε μεταλλικά στοιχεία νερά, καταρρέουν κάτω από την πλαγιά του λόφου, δημιουργώντας ένα οπτικό θέαμα από χιονόλευκες πισίνες που λάμπουν στον ήλιο.
Το θέαμα είναι εκπληκτικό, καθώς βάφουν όλη την πλαγιά λευκή με αποτέλεσμα η περιοχή να έχει ονομαστεί Παμούκκαλε που στα Τουρκικά σημαίνει «κάστρο από βαμβάκι».
Το Παμούκκαλε δεν μοιάζει με κανένα άλλο μέρος στον κόσμο
Οι τραβερτινικές αναβαθμίδες καλύπτουν μια έκταση μήκους 2.500 μ. και πλάτους 500 μ. σε μια πλαγιά ύψους 200 μ. Δημιουργούνται από την απόθεση ανθρακικού ασβεστίου καθώς τα πλούσια σε μέταλλα νερά κατεβαίνουν την πλαγιά.
Το πλούσιο σε ασβέστιο νερό κρυώνει στον ανοιχτό αέρα και το ανθρακικό ασβέστιο ιζηματοποιείται και σχηματίζει τις λευκές αναβαθμίδες. Η ροή από τις πηγές είναι 365 λίτρα το δευτερόλεπτο και μάλιστα ο ρυθμός παραμένει σταθερός σε όλο το χρόνο.
Οι αναβαθμίδες συνήθως συγκρατούν ένα ρηχό στρώμα νερού, το οποίο ξεχειλίζει απαλά πάνω από ένα φυσικό χείλος και δημιουργεί ένα κατακόρυφο τοίχωμα από σταλακτίτες, σαν απολιθωμένους καταρράκτες που συνδέουν το έμα επίπεδο με το άλλο.
Για την δημιουργία των εντυπωσιακών σχηματισμών, όπως είπαμε χρειάστηκε ένα μεγάλος αριθμός φυσικών δυνάμεων σε βάθος εκατομμυρίων χρόνων
Οι πισίνες του Παμούκκαλε
Οι ημικυκλικές λεκάνες – πισίνες, δεκαεπτά στον αριθμό που σχηματίζονται σε κάθε επίπεδο συχνά καθρεφτίζουν τον καθαρό γαλάζιο ουρανό και σε συνδυασμό με τους λαμπερούς λευκούς κρυσταλλικούς σχηματισμούς των αναβαθμίδων, δημιουργούνς ένα σουρεαλιστικό τοπίο απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς..
Η θερμοκρασία του νερού είναι κατά μέσο όρο στους 35 βαθμούς Κελσίου το μετατρέπουν σε ιδανικό προορισμό για ένα χαλαρωτικό ζεστό ποδόλουτρο. Το νερό παραμένει ζεστό και κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
Σήμερα, το Pamukkale μαζί με τη γειτονική Ιεράπολη είναι μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, που συνδυάζει τη φυσική ομορφιά με την ιστορική σημασία. Οι επισκέπτες μπορούν ακόμα να εξερευνήσουν τα ερείπια της Ιεράπολης και να βουτήξουν τα πόδια τους στις ίδιες πισίνες που αγαπούσαν χιλιάδες χρόνια πριν.
Οι επισκέπτες υποχρεούνται να περπατούν ξυπόλυτοι, καθώς τα παπούτσια απαγορεύονται για την προστασία των ευαίσθητων ασβεστολιθικών σχηματισμών
Αναζωογονητικές ιδιότητες
Το Pamukkale είναι σεβαστό για τις θεραπευτικές του ιδιότητες από την αρχαιότητα. Η αρχαία πόλη της Ιεράπολης χτίστηκε δίπλα στην τοποθεσία από τους Έλληνες τον 2ο αιώνα π.Χ., λειτουργώντας τόσο ως θεραπευτικό κέντρο όσο και ως μεγάλος πολιτιστικός κόμβος. Οι άνθρωποι ταξίδευαν από όλο τον αρχαίο κόσμο για να κάνουν μπάνιο στα ζεστά νερά, πιστεύοντας ότι έχουν θαυματουργές θεραπευτικές δυνάμεις.
Πιστεύεται ότι βοηθούν σε παθήσεις του δέρματος, των νεύρων και του καρδιαγγειακού συστήματος, και οι άνθρωποι αξιοποιούν αυτές τις θεραπευτικές ιδιότητες εδώ και χιλιετίες, συχνά μένοντας στην Ιεράπολη για περαιτέρω θεραπεία και ευεξία.
Σύμφωνα όμως με τους επιστήμονες, σήμερα, δεν εντοπίζονται κάποια οφέλη από το νερό για την υγεία πέρα από ότι είναι χαλαρωτικό για τους μύες.
Παλιότερα πίστευαν ότι τα νερά της περιοχής ήταν όχι μόνο θεραπευτικά αλλά είχαν και μεταμορφωτικές ιδιότητες. Μάλιστα υπάρχει ένα μύθος που συνοδεύει το Παμούκαλε.
Μια γυναίκα είχε γίνει αντικείμενο χλευασμού για την άσχημη εμφάνιση της αποφάσισε να αυτοκτονήσει πέφτοντας σε μια από τις λεκάνες. Εκεί την είδε ένα πρίγκιπας και αναφώνησε “Να μια καλλονή”.
Όλοι θεώρησαν ότι πέφτοντας στο νερό μεταμορφώθηκε σε μια όμορφη γυναίκα. Μάλιστα οι δυο τους παντρεύτηκαν και έζησαν αρκετά χρόνια ευτυχισμένοι.
Ιεράαπολη. Μια αρχαία θερμική πόλη 2.000 ετών
Κοντά στο Παμούκαλε στενά συνδεδεμένη μαζί του βρίσκεται η Ιεράπολις ή καλύτερα, τα ερείπιά της. Μια αρχαία Ελληνική πόλη 2.000 ετών όπου ιδρύθηκε από τον Ευμένη Β΄ το 190 π.Χ. Αρχικά αποτελούσε μέρος της Περγάμου και αργότερα εντάχθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ουσιαστικά αναπτύχθηκε εκμεταλλευόμενη την ευνοϊκή της θέση πάνω στο οδικό δίκτυο της Μεσογείου με τμήμα της Ανατολίας.
Οι ιαματικές πηγές θερμών υδάτων έπαιξαν επίσης σημαντικό ρόλο για την ανάπτυξη της πόλης, αφού η αρχαία θερμική πόλη, προσελκύει επισκέπτες εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Αρχικά αποτελούσε μέρος της Περγάμου και αργότερα εντάχθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο Μέγας Κωνσταντίνος τίμησε την πόλη ανακηρύσσοντας την σε πρωτεύουσα της Φρυγίας.
Η περίοδος ακμής της πόλης ήταν από το 193 έως το 217 μ.χ. όπου μάλιστα η πόλη αριθμούσε 100.00 κατοίκους.
Ακόμα και η περίφημη Κλεοπάτρα είχε κάνει μπάνιο στα διάσημα λουτρά της πόλης. Σήμερα στη περιοχή βλέπουμε τα απομεινάρια αρχαίων Ρωμαϊκών λουτρών.
Παρόλο που μεγάλο μέρος της Ιεράπολης έχει καταστραφεί από ξενοδοχεία που είχαν κατασκευαστεί παλαιότερα και πλέον έχουν απομακρυνθεί, το θέατρο διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση.
Η πισίνα της Κλεοπάτρας
Όπου υπάρχει φήμη για ευεξία και ομορφιά στην ιστορία, είναι πιθανόν να συναντήσουμε την Κλεοπάτρα. Ναι αυτή που έκενε trendy το μπάνιο με γάλα γαϊδούρας. Δεν θα μπορούσε να λείπει κι από εδώ. Ανάμεσα στην Ιεράπολη και το Παμούκκαλε, βρίσκεται η Πισίνα της Κλεοπάτρας, γνωστή και ως Αρχαία Πισίνα. Σύμφωνα με τον θρύλο, η βασίλισσα Κλεοπάτρα, η τελευταία φαραώ της αρχαίας Αιγύπτου, επισκέφθηκε το σημείο και απόλαυσε τα θεραπευτικά νερά, δίνοντάς του το όνομά του.
Κατά την εποχή της, ένας ναός του Απόλλωνα βρισκόταν μέσα στην πισίνα, καθιστώντας την χώρο λατρείας και ευεξίας. Σήμερα, οι επισκέπτες μπορούν να κολυμπήσουν ανάμεσα στα βυθισμένα ερείπια και τα μαρμάρινα κομμάτια, μια εμπειρία τόσο σουρεαλιστική όσο και μαγευτική.
Ανανεωνένοι πλέον, μπορείτε να πάρετε το τελεφερίκ στο Οροπέδιο Μπαγμπασί για πανοραμική θέα, να επισκεφθείτε το Σεγίρ Τεπέσι, το μεγαλύτερο θεματικό αστικό δάσος της Τουρκίας ή να κατευθυνθείτε στο κέντρο της Ντενιζλί για να δοκιμάσετε το τοπικό πιάτο: το κεμπάπ Ντενιζλί.
Η διατήρηση του φαινομένου
Η περιοχή δέχεται απάνω από 2 εκατομμύρια τουρίστες και αποτελεί και μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Unesco.
Στο παρελθόν είχαν κατασκευαστεί διάφορα ξενοδοχεία ακόμα και στη πλαγιά όπου προκάλεσαν τεράστιες καταστροφές. Όπως ήταν λογικό απομακρύνθηκαν από το λόφο.
Σύμφωνα με την Αξιολόγηση Προοπτικών Διατήρησης της IUCN (Διεθνής Ένωση για την Προστασία της Φύσης), η κατάσταση διατήρησης της περιοχής Ιεράπολη - Παμούκκαλε είναι «καλή, με ορισμένες ανησυχίες». Η έκθεση σημειώνει ότι «οι φυσικές αξίες του σε Ιεράπολη - Παμούκκαλε, καθώς και τα πολιτιστικά του χαρακτηριστικά, προκάλεσαν μαζική προσέλευση τουριστών, γεγονός που οδήγησε στην ταχεία ανάπτυξη τουριστικών υποδομών. Η εκτροπή του νερού των πηγών για την τροφοδότηση πισινών ξενοδοχείων, η ρύπανση από λύματα, η μηχανική φθορά της πέτρας και η συνεχής κολύμβηση και ρίψη απορριμμάτων από τους τουρίστες στις λεκάνες τις υποβάθμισαν και άρχισαν να μετατρέπουν τον τραβερτίνη σε γκρι χρώμα. Επιπλέον, η ροή του θερμικού νερού που τροφοδοτεί τις αναβαθμίδες έχει μειωθεί σε σύγκριση με το παρελθόν. Ως εκ τούτου, η επέκταση των ξενοδοχείων περιορίστηκε και η εμπορική χρήση του νερού τέθηκε υπό έλεγχο. Ως αποτέλεσμα, η ποιότητα των αποθέσεων τραβερτίνης βελτιώνεται ξανά. Ωστόσο, ο μεγάλος αριθμός τουριστών παραμένει ζήτημα που απαιτεί προσεκτική διαχείριση, για την οποία το υπάρχον προσωπικό δεν επαρκεί».
Η Ιεράπολη και το Παμούκκαλε αποτελούν δύο θαύματα που συνυπάρχουν. Τα ζεστά νερά που ανακουφίζουν τους επισκέπτες εδώ και αιώνες συνεχίζουν να υπόσχονται ανανέωση, ενώ τα αρχαία ερείπια στέκονται ως σιωπηλοί φύλακες ενός πλούσιου παρελθόντος. Εδώ, η ιστορία και η φύση ενώνονται, θυμίζοντάς μας ότι ακόμη και σε έναν κόσμο που έχει εξερευνηθεί πολύ, οι στιγμές δέους και ανακάλυψης παραμένουν πάντα κοντά.
